تهران ۱۱ مرداد ۱۳۸۹ (مرکز اطلاعات سازمان ملل متحد )—کمیته میراث جهانی یونسکو در سی و چهارمین نشست خود که به ریاست خوانیو لوئیز دا سیلوا فریرا، وزیر فرهنگ برزیل، در برازیلیا برگزار می شود، در ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۰ (نهم مرداد ۱۳۸۹) دو اثر ایرانی را در فهرست میراث جهانی به ثبت رساند. این دو اثر عبارت اند ‏از:

خانقاه و مجموعه آرامگاه های شیخ صفی الدین در اردبیل: این خلوتگاه عارفانه صوفیان در فاصله آغاز قرن شانزدهم تا پایان قرن هجدهم میلادی و با بهره‏گیری از عناصر معماری سنتی ایران به نحوی ساخته شده است که از فضای موجود حداکثر بهره‏برداری برای کاربری‏های گوناگون (شامل کتابخانه، مسجد، مقابر، آب‏انبار، درمانگاه، آشپزخانه، نانوایی، و دفاتر) به عمل آید. در این مجموعه، مسیر دسترسی به مقبره شیخ صفی به هفت بخش به نشانه هفت منزل عارفانه تقسیم شده و هشت دروازه ‏به نمایندگی از هشت مقام صوفی این بخش‏ها را از یکدیگر جدا می‏سازد. در این مجموعه، نماها و فضاهای داخلی با تزئینات مفصل که به خوبی محافظت شده اند، به همراه مجموعه نفیسی از اشیا عتیقه وجود دارد. این اثر مجموعه نادری از عناصر معماری اسلامی در قرون وسطی به شمار می‏رود.

مجموعه بازار تاریخی تبریز: تبریز از دیرباز مکان داد و ستد بوده است و مجموعه بازار تاریخی آن یکی از مهم‏ترین مراکز بازرگانی در راه ابریشم به شمار می رود. بازار تاریخی تبریز شامل مجموعه به هم پیوسته‏ای از ساختمان‏ها، سازه‏ها و فضاهای سرپوشیده و محصور با کاربری‏های گوناگون است. شهر تبریز و بازار آن از قرن سیزدهم میلادی که این شهر در استان آذربایجان شرقی به پایتختی حکومت صفوی برگزیده شد، رونق یافت و پرآوازه شد. از قرن شانزدهم به بعد دیگر این شهر پایتخت به شمار نمی‏رفت، اما تا پایان قرن هجدهم و با گسترش قدرت عثمانی کانون بازرگانی مهمی محسوب می‏شد. این مجموعه یکی از کامل‏ترین نمونه‏های نظام‏های سنتی و فرهنگی در ایران است.

نشست کمیته میراث جهانی در تاریخ ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۰ کار خود را آغاز کرد و تا ۳ اوت به کار خود ادامه خواهد داد. در این نشست، سی ونه اثر برای ثبت در فهرست میراث جهانی مورد بررسی قرار می گیرد.

.(بنقل از ایکوموس ایران)